Historia Karpacza zaczęła się prawdopodobnie w XV w., w rejonie dzisiejszej dzielnicy Płóczki.
Wiadomo jedynie, iż wcześniej w Sowią Dolinę i Kocioł Łomniczki zapuszczali się Walończycy. Niedalekie
położenie kultowego ośrodka pogan na zboczu Grabowca nasuwa zaś podejrzenia o możliwość istnienia miejsc
kultowych w rejonie Karpacza (w końcu Śnieżka aż prosi się o uznanie za świętą górę. Nie ma na to jednak
żadnych dowodów. W Płóczkach osiedlili się mieszkańcy Czerwonej Doliny (dziś część Sosnówki Górnej), którym domostwa zniszczyła
powódź w pocz. XV w.
Do dolnej części Karpacza, z rozwojem hut i kuźnic wKowarach i Ścięgnach, sprowadzili się kurzacy oraz drwale eksploatujący lasy i przerabiający je na bardziej energetyczny od drewna węgiel drzewny dla
potrzeb hutniczego przemysłu. Karpacz zresztą sam stał się ośrodkiem górniczym, aktywnym nawet 100 lat temu. Przez
wieki Karpacz nie istniał jako spójna wieś. Jeszcze w XIX w. dzisiejsze miasto stanowiły rozproszone osady o
samodzielnych nazwach. W czasie wojny 30-letniej osiedliła się w tym rejonie pierwsza grupa czeskich protestantów, uciekających
na Śląsk przed prześladowaniami. Za nimi przybyli następni. Nie przypadkiem kościółek Wang stanął w 1844 r.
w Karpaczu Górnym, gdzie protestanci do czasów II wojny światowej stanowili zdecydowaną większość.
Z Czechami także wiąże się rozwój silnego ośrodka ludowej medycyny górskiej o szerokiej sławie.
Kiedy Śląsk znalazł się w scentralizowanych Prusach, przeciwko laborantom sprzysięgło się kilka czynników.
Władze pruskiego państwa dążyły do ścisłej kontroli wszystkiego, a rosnący w siłę medycy konwencjonalni
troskali się o własne wpływy zagrożone powodzeniem różnych tinctur i oleów. W 1843 r. doszło do wydania
edyktu zabraniającego laborantom m.in. przyjmowania uczniów. Fach został skazany na zagładę. Ostatni
laborant August Zöbfel z Karpacza zmarł w roku 1884 r.Wiek XIX przyniósł, oprócz upadku rzemiosła laborantów, szybki rozwój turystyki. Popularność Karpacza
zaczęła wzrastać szczególnie po doprowadzeniu w 1895 r. linii kolejowej, analogicznie do rozkwitu
Szklarskiej Poręby. Tak jest do dziś, choć miejscowość straciła nieco uroku, gubiąc prawie ostatecznie w
latach 70. charakter zespołu luźnych osad rozproszonych na stokach. Zachował się układ skupiony wzdłuż
głównej arterii (ul. Konstytucji 3 Maja i ul. Karkonoska). Bliskość Śnieżki, Kotłów Wielkiego i Małego
Stawu, uruchomienie w 1959 r. kolejki linowej na Kopę, a kilka lat temu - letniej rynny saneczkowej i
otwarcie Miasteczka Country w Ścięgnach sprawia, że Karpacz bywa nazywany letnią stolicą Karkonoszy.
